Bechoekotai | Weet wat je waard bent

Bechoekotai | Weet wat je waard bent

We weten wat we waard zijn. We zijn ons ervan bewust dat wij een unieke bijdrage kunnen en horen te leveren aan de maatschappij. Tegelijkertijd weten wij dat onze talenten en begaafdheden door G-d aan ons geschonken zijn. Dit besef mag ons bescheiden en vrijgevig maken: ruimte maken voor een ander, geven aan goede doelen en  anderen positief beoordelen.

Download hier een printversie van dit artikel (PDF)

De Talmoed vertelt ons het volgende verhaal {Shabbat 127 b}: Op een dag ging een man uit het noorden van Israël naar het zuiden om voor drie jaar daar te werken. Aan het einde van deze periode, de dag voor Yom Kipoer zei hij tegen zijn werkgever: ”Geef mij mijn salaris en ik zal huiswaarts keren om mijn vrouw en kinderen te eten te geven”.  

De werkgever zei tegen hem: “Ik heb geen geld om jou te betalen”. 
-“Geef mij dan maar fruit” zei de werker. 
-“Ik heb geen fruit” 
“Geef mij dan maar land” 
-“Ik heb geen land” 
“Geef mij dieren” 
“Ik heb geen dieren” 
“Geef mij kussens en dekens”. 
“Ik heb geen kussens en dekens” 

De man hing zijn gereedschap over zijn schouders en ging teleurgesteld naar huis. Na de feestdagen reisde de werkgever naar het noorden met het salaris en drie ezels. De eerste ezel was volgeladen met voedsel, de tweede met drinken en de derde met lekkernijen. Samen hebben ze gegeten en gedronken en de werkgever heeft hem zijn salaris gegeven.  Daarna vroeg de werkgever: “Toen je mij om jouw salaris vroeg en ik je zei dat ik geen geld had, waar heb je mij van verdacht?” 

Verdacht

-“Ik dacht”, zei de werknemer, “dat jij voor een aantrekkelijke prijs goederen had ingekocht en jij al je geld had geïnvesteerd”. 
“En toen jij zei geef mij dieren en ik zei, ik heb geen dieren, waar heb je mij toen van verdacht?” 
“Ik dacht dat de dieren misschien aan anderen verhuurd waren”. 

De werkgever vroeg: “Toen je tegen mij zei, geef mij land en ik zei ik heb geen land, waar heb je mij van verdacht?” 
“Ik zei misschien is het land aan anderen verhuurd”. 
“En toen ik zei dat ik geen vruchten had waar heb je mij van verdacht? 
“Ik dacht dat je misschien de tiende (10% die men van zijn oogst opzij moest zetten alvorens men er gebruik van kon maken) er nog niet van afgetrokken had”. 
“En toen ik zei dat ik geen kussens en dekens had, waar heb je mij van verdacht? “ 
“Ik zei misschien heeft hij al zijn bezettingen aan de tempel beloofd”. 

De werkgever zei: “Ik zweer je dat dit precies is wat er gebeurd is. Ik had al mijn bezittingen aan de tempel beloofd vanwege Hurkanus, mijn zoon die geen Torah leerde en toen ik bij mijn vrienden in het zuiden kwam hebben ze mij van mijn belofte vrijgemaakt”. De werkgever zei: “En jij, net zoals je mij positief beoordeeld hebt, zal G-d jou positief berechten”.  

Tot zover het verhaal uit de Talmoed. 

Elke situatie kan naar wens geïnterpreteerd worden. Hoe je over anderen denkt zegt meer over jezelf dan over de persoon die jij beoordeelt. Als je lekker in je vel zit, je eigen leven op een positieve manier bekijkt en ruim denkt dan zal je deze houding ook bij anderen kunnen toepassen. Hoe je zelf in het leven staat bepaalt hoe je naar anderen kijkt. 

Oordeel niet

De Torah zit vol met verhalen, geboden en verboden, maar nog voordat je de Torah rol überhaupt opent en eruit gaat leren, kun je al inzicht krijgen welke houding een mens aan moet nemen. Alleen al in de plaats op aarde waar de Torah gegeven werd, schuilt een waardevolle les. Een simpele lage berg in de woestijn bleek de meest ideale plek in de wereld te zijn om een levensles aan de mensheid door te geven. 

G-d heeft de Torah op de berg Sinaï  gegeven, maar eigenlijk is die berg helemaal niet bijzonder, integendeel. De Midrash vertelt ons hoe de bergen onder elkaar gevochten hebben, omdat iedere berg de Torah op zich wilde ontvangen. Elke berg liet zien waarom hij meer geschikt was dan een ander. Alleen de berg Sinaï deed niet mee aan deze discussie. Het was een lage berg waar niet veel op groeide.  

Toch koos G-d deze berg om te tonen hoe belangrijk het is om bescheiden te zijn. Laat wat ruimte over voor een ander. Denk niet dat je het altijd beter weet. Oordeel niet. 

Kijk bijvoorbeeld naar die man die met zijn kinderen de metro instapte. Iedereen zat rustig voor zich uit te staren of een krant te lezen, maar de kinderen verstoorden de rust. Ze renden van de ene kant van de wagon naar de andere, maakten veel lawaai en vielen hun medepassagiers lastig. Tot overmaat van ramp zei de vader niets tegen de kinderen. Hij liet ze maar hun gang gaan en leek niet eens hun wangedrag te bemerken. De irritatie in de wagon escaleerde en uiteindelijk vroeg iemand aan de papa of hij misschien zijn kindjes tot orde kon brengen. De man keek op, realiseerde zich wat gaande was en zei: “Oh ja, je hebt gelijk. Ik moet hier wel iets aan doen. We komen net terug uit het ziekenhuis waar hun moeder een uur geleden overleden is. Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet denken of hoe ik mijn kinderen kan helpen om dit te verwerken… 

Als een mens bescheiden is, dan beoordeelt hij een ander positief. Hij maakt ruimte voor zijn medemens en voor G-d. Niet dat G-d ruimte nodig heeft, maar als wij Hem willen tegenkomen in ons leven, dan is het natuurlijk wel handig om ruimte voor Hem te maken.  

Bechoekotai 

In Parashat Bechoekotai komen de volgende onderwerpen aan de orde: 

  1. Hoe G-d ons zegent wanneer wij ons aan Zijn geboden houden 
  2. De meest vreselijke vloeken wanneer wij de geboden overtreden 
  3. Hoe je de geldwaarde van een mens kan uitrekenen wanneer je dat bedrag aan de tempel wenst te doneren. 
  4. Hoe je een dier aan de tempel kan doneren 
  5. Hoe je je huis of veld of de waarde ervan aan de tempel kunt schenken 
  6. Het geven van 10% van je oogst en één dier op de tien aan de tempel.  

Het is geen toeval dat meteen na het opnoemen van de vloeken (2), donaties aan de tempel (3) besproken worden Men kon bijvoorbeeld een gift geven in de vorm van de waarde van een mens. Daarbij speelde de leeftijd een rol en ook of het om een man of een vrouw ging. De bedragen vertegenwoordigen natuurlijk niet de werkelijke onschatbare waarde van een persoon, maar zijn zuiver een symbolisch bedrag om een bepaalde som geld te kunnen geven. 

Als een man, tussen de 20 en 60 jaar was, kon hij zijn waarde aan de tempel geven door 50 zilveren Shekel te betalen. Voor een jongen van 5 jaar gold een donatie van 20 Shekel en voor een jongen van 1 jaar, 5 Shekel. Of hij nou voorzitter was van een multinationaal bedrijf of een straatveger, voor de tempel was zijn waarde gelijk. Noch zijn rijkdom of zijn prestaties waren in dit geval van belang.  

Waardevolle lessen

In de volgorde waarin onderwerpen in de Torah besproken worden schuilen waardevolle lessen. Waarom wordt de geldwaarde van een mens geleerd meteen na dat alle calamiteiten worden opgenoemd? 

De Torah geeft hiermee een signaal af:  Wil je je beschermen tegen allerlei misères en ziektes? Wees het vóór en besteed dan een deel van je geld aan de tempel of een ander hemels doel in plaats van aan een dokter of ziekenhuis. 

Bij het bepalen van de waarde van mannen, vrouwen en kinderen worden de volgende bedragen genoemd: 50 Shekel, 30, 20, 10, 5, 3, 15 en 10. De Baal Hatoerim merkt op dat het totaal van deze bedragen 143 is. En dat is precies het aantal vloeken in de Torah voor het niet volgen van de geboden waarvan er 45 in onze Parasha Bechoekotai staan en 98 in Kie Tawo, in het boek Dewariem. Geld geven is kennelijk dé bescherming tegen allerlei narigheden.

  Tsedakah-busje

De Kotsker Rebbe leert ons een andere les. Waarom wordt de waarde van een mens berekend meteen na het opnoemen van alle vervolgingen, ziektes en ellende? Daarin ligt het geheim van de overleving van het Joodse volk. Keer op keer zijn we verdreven, vervolgd en vernietigd. Maar op één of andere manier hebben wij allemaal onze onschatbare waarde weten te koesteren en bewaren. Waar halen wij de kracht vandaan? Elk ander volk is in gelijke omstandigheden van de kaart verdwenen. Hoe verklaren we ons voortbestaan? Eeuw in eeuw uit? Het antwoord ligt in deze parasha. Na de meest gruwelijke ellende vertelt de Torah ons dat elk mens waarde heeft. Het is niet de vijand en zijn gebrek aan respect die onze waarde bepaalt, maar Diegene die ons gemaakt en gevormd heeft.

Ook in de 21ste eeuw nemen wij deze opdracht mee. Ook al leef je niet in een oorlogsgebied, dan toch kun je deze boodschap ter harte nemen. Velen van ons voelen zich van binnen verwoest. Misschien zijn we misbruikt of hebben wij een enorm verlies geleden. Maar wij mensen, hebben een bepaalde vaste waarde die onafhankelijk is van wat er met ons gebeurd is. En die waarde kan een bijdrage leveren aan het meest heilige plan van de wereld die door de tempel vertegenwoordigd wordt. Hoe zwaar jouw leven is of was, jouw menselijke waarde blijft hetzelfde.

Geld geven

En hoe krijg je jezelf zover om geld weg te geven? Wie motiveert je? Als je bescheiden bent en niet vindt dat alles jou per se toekomt, dan kun je ook makkelijk tsedaka geven, zoals onze werkgever in het eerste verhaal, die alles aan de tempel beloofd had. Je kunt zelfs, vertelt onze parasha, je eigen waarde aan de tempel geven.  

Bescheidenheid leren wij van de plek waar de Torah gegeven is, namelijk een lage berg die Sinaï heet.  Je zou je kunnen afvragen waarom G-d überhaupt een berg koos als Hij nederigheid zo wilde benadrukken. Wa    nb  arom niet in ons platte kikkerlandje of nog beter in een dal of vallei? 

De berg Sinaï geeft ons een bescheiden maar ook een krachtige les. De berg is wel noodzakelijk om ons te leren dat we ons niet moeten laten platwalsen door andere mensen die ons misschien uitlachen of zelfs vragen waarom we niet meedoen met de rest van de maatschappij. Waarom gedragen wij ons niet zoals ieder ander? Waarom gaan we niet gemengd zwemmen en op zaterdag gewoon naar de bioscoop? Dat zou toch allemaal veel handiger en simpeler lijken? Waarom gedragen wij ons anders, vragen onze buren.

 We laten onszelf de grond niet inboren. Enerzijds weten wij wat we waard zijn. Anderzijds passen wij de “Moshe Rabeenoe” regel toe. Van hem is namelijk bekend dat hij de meest bescheiden man op aarde was. De Torah in Bamidbar (12-3) getuigt hiervan: 

והאיש משה ענו מאד מכל האדם אשר על פני האדמה 

“En de man Moshe, was zeer bescheiden, meer dan ieder mens op aarde.” 

Prestatie

Hoe heeft hij dat klaargespeeld? Was hij niet trots op zichzelf? Besefte hij niet de vooraanstaande rol die hij in zijn generatie speelde en in wezen in de hele geschiedenis? Wie heeft er 3000 jaar later nog nooit van Mozes gehoord? Hij werd door G-d gekozen om het Joodse volk uit Egypte te bevrijden! Hij heeft de Torah hoogstpersoonlijk in ontvangst genomen!  

Hij heeft het Joodse volk 40 jaar door de woestijn geleid. Dit was misschien wel zijn grootste prestatie! Je zou toch maar drie miljoen Joden met je mee op reis nemen. U kent toch het gesprek tussen de Amerikaanse president en zijn Israëlische collega.  

De president van de VS: “Ik heb het heel erg zwaar. Mijn land is gigantisch groot en ik moet hier leiderschap geven aan miljoenen inwoners”. “Oh” zegt de Israëlische president, “dat is niets. Ik moet een land beheren van miljoenen presidenten!” 

Moshe Rabeenoe had de hoogste positie ooit. Het ging zelfs zo ver dat de Torah getuigt van het feit dat het Joodse volk in G-d geloofde én in Moshe, Zijn dienaar (zie Shemot 14-31). Toch wist Moshe zich bescheiden te houden. Hij was er namelijk van overtuigd, dat ieder ander mens op aarde, die zijn gaven en zijn mogelijkheden zou hebben gehad, beter zou hebben gepresteerd dan hij. 

Dat is de berg Sinaï. Het is een berg, hij is een beetje hoog en hij heeft kracht. We weten wat we waard zijn. We zijn ons ervan bewust dat wij een unieke bijdrage kunnen en horen te leveren aan de maatschappij. We laten ons niet door vijanden intimideren. Spotters en belagers worden genegeerd. Tegelijkertijd weten wij dat onze talenten en begaafdheden door G-d aan ons geschonken zijn. We zijn er blij mee en dankbaar dat we ze ten goede mogen gebruiken. Zo zorgen wij ervoor dat we ruimte maken voor een ander, dat het geven aan goede doelen een natuurlijke manier van leven wordt en dat we anderen positief beoordelen. Een waardevolle les! 

Bracha Heintz 

Gebaseerd op een les Rav YY Jacobson 

www.chabadutrecht.nl 

Wil je geven aan een goed doel?
Help dan mee om de continuïteit van deze artikelen te waarborgen. Door te sponsoren word je een actieve partner en steun je ook verdere activiteiten! Doneren kan hier op chabadutrecht.nl/doneren.

Volg ons!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Even voorstellen

Samen al meer dan 30 jaar in Utrecht aan het werk: rabbijn & rebbeztin Heintz! Lees meer..

Vrienden Joods Utrecht

Ook Hebreeuws leren?

Poerim 2019 Utrecht 🤹‍♂