Pekoedee | Belletjes en granaatappels vol betekenis

Pekoedee | Belletjes en granaatappels vol betekenis

Onderaan de kleding van de hogepriester hangt een zoom met gouden bellen en wollen granaatappeltjes: ze vertegenwoordigen het héle Joodse volk, niemand uitgezonderd. Bij iedere beweging van de hogepriester maken de belletjes lawaai en worden ze gedempt door de wollen granaatappeltjes: een waardevolle  boodschap over onze verbinding met  mensen en met G-d .

Download hier een printversie van dit artikel (PDF)

Deze week sluiten we het tweede boek Shemot af met parashat Pekoedee, waarin o.a. het maken van de kleding van de kohaniem (priesters) vermeld wordt.

Elke kohen droeg 4 kledingstukken, een hemd, een broek, een tulband en een ceintuur. De hogepriester droeg daarbovenop 4 extra kledingstukken, een lichtblauwe tuniek, een schort dat achterstevoren gedragen werd, een borstschild waar 12 edelstenen in zaten en een gouden hoofdband waar G-d’s naam in gegraveerd was.

Ieder kledingstuk was prachtig om te zien en had een eigen speciale functie. Het doel van de Tempel – en alles wat erbij hoorde – was om verzoening te bewerkstelligen tussen G-d en het Joodse volk. Het begon allemaal met het gouden kalf. Dat was de eerste grote fout waar het Joodse volk zich aan schuldig had gemaakt. Daarna zou het nog wel vaker misgaan, zowel collectief als individueel. Het Tempelsysteem werkte en de kleding van de hogepriester was daar een belangrijk onderdeel van.

Levensbelang

Vandaag leggen we de nadruk op één van de kledingstukken van de hogepriester, namelijk de tuniek, en wel een detail van dit speciale blauwe wollen gewaad. Er hingen namelijk aan de zoom van dit kledingstuk gouden bellen en wollen granaatappeltjes, Shemot 39, 24-26:

וַֽיַּעֲשׂוּ֙ עַל־שׁוּלֵ֣י הַמְּעִ֔יל רִמּוֹנֵ֕י תְּכֵ֥לֶת וְאַרְגָּמָ֖ן וְתוֹלַ֣עַת שָׁנִ֑י מָשְׁזָֽר׃

En zij hebben gemaakt aan de zoom van de tuniek granaatappels gedraaid van blauwe en paarse en rode wol.

וַיַּעֲשׂ֥וּ פַעֲמֹנֵ֖י זָהָ֣ב טָה֑וֹר וַיִּתְּנ֨וּ אֶת־הַפַּֽעֲמֹנִ֜ים בְּת֣וֹךְ הָרִמֹּנִ֗ים עַל־שׁוּלֵ֤י הַמְּעִיל֙ סָבִ֔יב בְּת֖וֹךְ הָרִמֹּנִֽים׃

En zij hebben gemaakt bellen van zuiver goud en zij hebben de bellen tussen de granaatappels ingelegd aan de zoom van de tuniek tussen de granaatappels in.

פַּעֲמֹ֤ן וְרִמֹּן֙ פַּעֲמֹ֣ן וְרִמֹּ֔ן עַל־שׁוּלֵ֥י הַמְּעִ֖יל סָבִ֑יב לְשָׁרֵ֕ת כַּאֲשֶׁ֛ר צִוָּ֥ה יְהוָ֖ה אֶת־מֹשֶֽׁה׃

Een bel en een granaatappel, een bel en een granaatappel aan de zoom van de tuniek rondom, om te dienen zoals G-d het Moshe geboden heeft.

En Shemot 28-35:

וְהָיָ֥ה עַֽל־אַהֲרֹ֖ן לְשָׁרֵ֑ת וְנִשְׁמַ֣ע ק֠וֹלוֹ בְּבֹא֨וֹ אֶל־הַקֹּ֜דֶשׁ לִפְנֵ֧י יְהוָ֛ה וּבְצֵאת֖וֹ וְלֹ֥א יָמֽוּת׃

En het (de tuniek) zal zijn op Aharon en zijn geluid zal gehoord worden als hij naar het heiligdom gaat vóór G-d en wanneer hij eruit gaat en hij zal niet sterven.

De Torah is heel precies. De kledingstukken en zelfs de versieringen onderaan de zoom waren niet alleen voor de sier. Ze waren letterlijk van levensbelang. Opdat de hogepriester in leven zal blijven moest elk detail à la lettre gevolgd worden “…en hij zal niet sterven”. Stel je voor: een hogepriester die in de Tempel rondloopt en bij elke beweging die hij maakt rinkelen er 72 belletjes. Wat een kabaal! En dat lawaai was ook echt nodig zoals er staat: “…en zijn geluid zal gehoord worden…”.

Maar is zulk luid geluid maken wel gewenst?

Hemels vuur

Kijk naar het bekende verhaal van Elijahoe de profeet. Het was in de tijd van de eerste Tempel. Koning Achaw en Koningin Iezewel, de ene nog slechter dan de andere. Zij hadden het leiderschap over Israel. Het was een tijd van vreselijke afgodsdienst. Elijahoe probeerde er alles tegen te doen. Maar wat hij ook deed, het had geen effect. Hij waarschuwde de koning dat hij de regen zou weerhouden. En zo was het ook. Na drie jaar extreme droogte beloofde Elijahoe om de regen terug te laten keren op één voorwaarde: Alle valse profeten moesten naar de Carmelberg gaan.

Er kwamen 450 van de 850 profeten opdagen, samen met het volk. Elijahoe berispte het Joodse volk en vroeg hen om te kiezen tussen het dienen van Baäl en de ware G-d. Men wist heel goed wie de ware G-d was, en toch was iedereen zo aangetrokken door het dienen van afgoden. Het was zo de trend en mode van de dag; iedereen deed het, sociale druk. Moest het dan ineens anders? Om de keuze te vergemakkelijken, stelde Elijahoe voor dat er door beide partijen een offer gebracht zou worden. Het offer dat verbrand zou worden met een hemels vuur, dat was aan de ware G-d gebracht.

Zo gezegd, zo gedaan. De valse profeten legden hun vlees op het altaar. Ze gingen bidden, ze gingen heen en weer lopen. Z  e gingen zichzelf zelfs verwonden om maar indruk te maken op de afgod Baäl. Het heeft niet mogen baten.

Nu was het Elijahoe’s beurt. Hij nam een stier en doordrenkte het dier en het altaar met water. Na een kort gebed daalde een hemels vuur dat het offer consumeerde.

Het bewijs was geleverd. “G-d is onze G-d” riep iedereen luidkeels. Het was een enorm spektakel. De valse profeten werden vermoord en de regen en de rust keerden terug. Helaas was dit maar van korte duur. Al gauw keerde het aanbidden van afgoden terug. Koningin Iezewel was al helemaal niet onder de indruk, maar juist kwaad dat alle profeten vermoord waren. Elijahoe moest vluchten want de koningin wilde hem vermoorden.

Fluisterend

Minder bekend is dat Elijahoe daarna naar een grot in de berg Sinai kwam om zich te verstoppen. Daar sprak G-d hem toe en vroeg hem wat hij daar deed. Elijahoe legde alles uit; hoe het Joodse volk afgoden diende en hoe zijn leven op het spel stond omdat Koningin Iezewel de doodstraf over hem uitgesproken had.

Melachim 1-19 (11 & 12) : 

“Ga naar buiten en sta op de berg vóór G-d en zie G-d komt voorbij en een grote sterke wind splitst de bergen en hakt de rotsen vóór G-d. G-d is niet in de wind.
En na de wind, een aardbeving, G-d is niet in de aardbeving.
En na de aardbeving vuur, G-d is niet in het vuur.
En na het vuur een zacht fluisterend geluid.”

De Malbim legt het bovenstaande uit: “G-d heeft Elijahoe laten zien dat Hij zich niet in de wind bevindt, noch in lawaai noch in vuur, alleen in een ruisende stem. Hieruit zullen Zijn afgezanten en Zijn profeten leren dat zij geen stormen moeten creëren en geen aardbevingen en geen vuur zoals Elijahoe dat deed in zijn ijver om G-d te verdedigen. Want hij heeft de regen uit de hemel weerhouden en de profeten van Baäl geslacht. Want G-d zal zijn profeten sturen die met een fluisterende stem naar hun toe moeten komen en het volk zullen aantrekken met touwen van liefde en zachte woorden.”

Koning Salomon verklaart in Kohelet 9-17: 

“De woorden van de wijzen worden op een rustige manier beluisterd en een dictator schreeuwt tegen gekken.”

Allemaal woorden en bewijzen dat al dat lawaai nergens voor dient. Onze vraag is alleen maar groter geworden: waarom moest de hogepriester bellen onderaan zijn tuniek dragen?

Verklaringen

De Ramban verklaart dat de kohen als het ware belde voordat hij binnen kwam. Hij vroeg daarmee toestemming aan G-d om binnen te komen om de dienst te doen. Want iemand die het paleis van de koning betreedt zonder toestemming krijgt de doodstraf.

Rabbi Shimon bar Yochai zegt: “G-d haat vier zaken en ik houd er ook niet van; iemand die plotseling zijn huis binnen komt, (zonder te kloppen), om het maar niet te hebben over het huis van zijn vriend enz…”

De Abarbanel legt uit: ”Zijn geluid zal gehoord worden… zodat hij reflecteert over het feit dat hij zich in de Tempel bevindt en wat van hem verwacht wordt. Dit is ook de reden dat de priesters niet de Tempel mogen betreden wanneer zij dronken zijn.”

Of, nog een verklaring; zolang men de kohen hoorde rinkelen, wisten ze dat hij nog leefde. Mocht de kohen zich met één detail in zijn dienst vergissen – of hij was het niet waard om hogepriester te zijn – dan overleefde hij zijn bezoek aan het Allerheiligste niet. Aangezien hij de enige was die daar ooit mocht komen, kon niemand bemerken of hij nog in leven was. Alleen het geluid van de belletjes getuigden van zijn bewegingen.

De Chizkoenie zegt: “Zijn geluid zal gehoord worden… zodat men de tijd van de dienst wist, en zo konden zij hun hart toewijden aan hun Vader in de hemel. Een andere reden: om de hogepriester te onderscheiden van de andere priesters die ook dienst deden. Maar op Yom Kipoer, wanneer de hogepriester de tuniek niet moest dragen, was dit onderscheid niet nodig aangezien de hogepriester de hele dienst alleen deed.

Allemaal goede, prachtige en logische verklaringen om aan de bel te trekken. Maar we gaan nu kijken wat de kernreden is voor al die toeters en bellen.

Detail

Niet alleen bereikte de Tempel als geheel verzoening, maar ook elk meubelstuk, elk kledingstuk en zelfs elke detail in ieder kledingstuk speelde een rol in de toenadering van het Joodse volk naar hun Vader in de hemel. De Talmoed vertelt, Zewachim 88-2:

“Het hemd brengt herstel voor moord (aangezien de broers van Yosef zijn hemd in het bloed van een geit hadden gedoopt om hun vader te kunnen vertellen dat hij door een wild dier was opgegeten.)

> De broek brengt herstel voor verboden relaties zoals er staat “En hij maakte voor hen stoffen broeken om hun naaktheid te bedekken”
> De tulband herstelt hoogmoed. Waar komt dit vandaan? Rabbi Chaniena zegt: “Laat iets komen dat hoog zit en het zal verzoening geven op hoogmoed.”
> De ceintuur herstelt de (slechte) gedachtes van het hart.
> Het borstschild is voor verkeerde rechtspraak.
> Het schort brengt herstel op afgodsdienst.
> De tuniek herstelt kwaadsprekerij. Waar komt dit vandaan? Rabbi Chaniena zegt. “Laat iets dat lawaai maakt verzoening brengen op een slecht geluid.”
> De hoofdband herstelt brutaliteit aangezien het op het voorhoofd gedragen wordt.”

De Alshich verklaart dat de tuniek er was om alles wat je met je mond verkeerd doet te vergeven. Hij merkt op dat er eerst staat dat de bellen tussen de granaatappels geplaatst werden. Vervolgens staat er dat er om en om een bel en een granaatappel was. Dit is toch dubbelop. En, waarom staat het niet andersom; de granaatappels tussen de bellen plaatsen?

Twee grenzen

De bellen vertegenwoordigen het spreken en de zachte wollen granaatappels zijn er om het geluid te absorberen en te dempen. Vandaar dat, hoewel er om en om een bel en een granaatappel was er ook in het vers staat om de bellen tussen de granaatappels te plaatsen en niet andersom. Elke bel heeft twee granaatappels om zich heen nodig om het geluid te stoppen. Zo ook heeft de tong twee grenzen; de tanden en de lippen. Wij hebben twee ogen en maar één mond, zodat je maar de helft vertelt van wat je ziet. En behalve dat je weinig moet spreken, hoor je je ook rustig en zachtjes te uiten.

De Keli Yakar vertelt: “Daarom was de tuniek lichtblauw zoals de zee. Want ook de zee, hoe golvend en hoe sterk dan ook, wordt door het strand tegengehouden om verder te gaan. In het Hebreeuws zijn strand en lip hetzelfde woord, שפה, safa. Safa houdt de blauwe oceaan tegen, zoals je je lippen kunt sluiten alvorens je iets verkeerd gaat zeggen. En de kohen mocht de tuniek enkel dragen wanneer hij in de Tempel was, want voor heilige dingen, daar mag je wel lawaai voor maken met de bellen. De granaatappels, die hingen ernaast omdat een granaatappel vol met 613 zaadjes is, dat is precies het aantal geboden en verboden die er in de Torah staan. Als de belletjes, (het spreken) samenhangen met de graantappels (de 613 mitswot) dan is het lawaai welkom.

Dames en heren. Zoveel geleerden, zoveel meningen. De ene nog rijker en mooier dan de andere. De ene uitleg voegt iets toe, een ander verklaring geeft meer diepgang.

De Baal Shem Tov in zijn unieke simpele maar oh zo diepe stijl geeft het voorbeeld van een man die verdrinkt in het water. Hij schreeuwt, schudt zijn armen en benen heen en weer, gooit zijn lichaam van rechts naar links. Hij roept en gaat te keer in zijn strijd tegen het water. Uiteraard lacht niemand hem uit. Zo ook iemand die middenin het gebed is; hij schudt, zingt en beweegt; hij probeert zich te redden van de wateren die hem doen zinken. De gedachtes die hem afleiden. Het is een eeuwige strijd; zodra je het gebedenboek opent, vloeien en stromen vreemde gedachtes naar binnen. Strijd gaat gepaard met een hoop frictie en  lawaai.

Rustig en stil

Vergelijk het met de man die zijn broer jaren niet gezien heeft. Hij wacht hem op, op de pier. En ja hoor, het schip komt in zicht en daarmee wordt zijn verlangen om zijn broer weer te zien nog meer aangewakkerd. Al gauw ziet hij hem op het dek staan. Hij zwaait en schreeuwt keihard in de hoop dat zijn broer hem kan zien of horen. Het schip nadert en beide broers zwaaien en maken allerlei bewegingen naar elkaar toe. Eindelijk kan het schip meren en laten de matrozen de plank zakken. De broers omhelzen elkaar en op dat moment hoort men niets meer. Wanneer ze bij elkaar zijn is alles goed, alles klopt. Roepen, schreeuwen en zelfs spreken zou overbodig zijn.

Zo lang je ver van elkaar bent is het nodig om elkaars aandacht te trekken, om de afstand te overbruggen. Zo ook in het gebed. Het begin van het ochtendgebed is vol gezang en liederen, maar wanneer men bij het hoogtepunt komt, het staande gebed met negentien zegens, dan is het muisstil. Men fluistert enkel de woorden en zelfs diegene die naast je staat hoort je niet.

Op het moment dat je nog ver van G-d bent, aan het begin van je gebed, dan is het nodig om je los te maken van alles wat je verbinding met G-d stoort. Aan het begin zou je kunnen verdrinken in een zee van allerlei gedachtes. Misschien voel je je onzeker of juist apathisch of schuldig, depressief, verward of onverschillig. Je klimt de ladder op, je hijst jezelf omhoog tegen de zwaartekracht in. Je hijgt en krijst jezelf omhoog in een poging om alles wat je stoort achterwege te laten.

Na deze voorbereiding, ben je gereed om de troonzaal binnen te treden, om je Schepper te omhelzen en om één met Hem te zijn. Dan is het rustig en stil. Als er weerstand is, dan moet je vechten, bewegingen en lawaai maken. Als alles klopt en één is, dan heerst er stilte. Wanneer je met je vuist op een tafel slaat, is er kabaal. Je komt frictie en weerstand tegen. Sla je in de lucht, dan hoor je bijna niets. Lawaai vertegenwoordigt afstand en frictie. Stilte betekent eenheid en harmonie.

Het effect van de luidruchtige acties van Elijahoe de profeet waren maar van korte duur. Natuurlijk kun je een hoop lawaai maken, honderden mensen bij elkaar brengen en een spektakel maken. Regen tegenhouden, offers in het openbaar brengen, valse profeten doden. Allemaal zo spectaculair. Maar al gauw was deze storm over. Natuurlijk is een aardbeving of een tsunami vreselijk. Maar hoe lang duurt het?

Ga je mee?

Dus pas op met je woorden en de manier waarop je ze uit. Ben je met een granaatappel begonnen d.w.z. heb je eerst nagedacht? Spreek je af en toe en is het daarvoor en daarna stil? Of spreek je bijna constant en is het maar af en toe stil? Heb jij twee bellen en daartussen een granaatappel? Of heb jij twee granaatappels met daar tussen een bel?

Spreek je noodzakelijke en mooie woorden of zit je zomaar te kletsen, laat staan kwaad te spreken? En wie is eigenlijk diegene die aan het woord is? Jouw hogere essentie of je donkere kant? Je zelfverzekerde ik of je onzekere aspect? Uit je egoïsme of ben je groot? Spreek je uit angst of uit betrokkenheid? Uit liefde of uit onzekerheid? Bouw je met je woorden iets op of ben je iemand of iets aan het afbreken?

De tuniek herinnert ons aan de kleur van de zee, maar ook aan het strand dat ‘de sterke luide golven’ stopt. Het lawaai van de belletjes dat de kohen met elke beweging maakt, maakt ons ervan bewust dat elke beweging effect heeft. Al bewoog hij slechts zijn arm, er rinkelde al wat.

Het lawaai kan ook nodig zijn wanneer je nog niet in een perfecte staat bent. Wanneer je de frictie aangaat met alles wat je naar beneden sleurt, met alles wat jouw klimmen naar gezond leven en éénheid verstoort. De wollen granaatappels herinneren ons dat wij het geluid, het geklets moeten dempen. Eerst een granaatappel en dan pas een bel en vervolgens weer een granaatappel. Eerst nadenken en vervolgens spreken en daarna weer zwijgen en reflecteren. En waarom dan granaatappels en niet een andere vrucht, bijvoorbeeld een appel? Zodat wij beseffen dat elke Jood, op welk niveau hij zich ook bevindt, vol met goede daden is als een granaatappel met zaadjes.

Dit is de kledij die de hogepriester draagt wanneer hij zich in de Tempel begeeft. Hij neemt niet alleen de rechtschapenen met zich mee. Hij vertegenwoordigt het hele Joodse volk, ook de belletjes die moeten vechten om hun hoofd boven water te houden. Die zijn net zo goed deel van ons volk als wie dan ook. Mocht de hogepriester zich in de Tempel begeven en één belletje of granaatappel missen, dan moest hij zeker sterven.

Dit is de manier waarop wij het Heiligdom betreden, waarop wij ons met G-d verbinden.

Let op wat je zegt en welk deel van jou aan het woord is. Vecht als een leeuw tegen alles wat je afleidt en tegenhoudt. En, vergeet niet iedere Jood met je mee te nemen naar Yerushalayim. Want iedereen, op welk niveau dan ook, hoort erbij. Ga je mee?

 

Bracha Heintz
Gebaseerd op een les van Rav YY Jacobson
www.chabadutrecht.nl

Help jij mee om de continuïteit van deze artikelen te waarborgen? Door te sponsoren word je een actieve partner en steun je ook verdere activiteiten! Doneren kan hier op chabadutrecht.nl/doneren.

 

Beeld: chabad.org

Volg ons!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

🎬 Video Chanoeka 2018

Bekijk alle video’s op YouTube .

Utrechters tegen antisemitisme-actie

De bijeenkomst van zondag 13 januari is goed verlopen. Lees hier een update!

Steun Chabad Utrecht


Iedere bijdrage komt ten goede aan Chabad Utrecht. Rabbijn Heintz kan zo zijn werk doen voor de Joodse Utrechters die een beroep op hem doen. Meer…
Facebook  –  Twitter

Volg ons!

Facebook
Twitter
YouTube

Even voorstellen

Samen al meer dan 30 jaar in Utrecht aan het werk: rabbijn & rebbeztin Heintz! Lees meer..

Vrienden Joods Utrecht