Tag: Inspiratie

Wayetsee | Ooit een engel op een ladder gezien?

Wayetsee | Ooit een engel op een ladder gezien?

Heb jij ooit een engel op een ladder gezien? Ja, in het verhaal van Yakov. Maar, Engelen kunnen vliegen, dus waarom zouden ze een ladder gebruiken? Ze gebruiken een ladder om ons wat te leren: mensen kunnen over het algemeen niet vliegen, maar wij kunnen wel tree voor tree, stap voor stap bij ons doel komen. Elke kleine vooruitgang telt!

Wayetsee

Ja, natuurlijk in de welbekende droom van Yakov. Yakov gaat slapen, ver van het Heilige Land, ver weg van zijn ouders en nog verder weg van zijn tweelingbroer, die hem uit jaloezie wil vermoorden. Vele perikelen zullen hem overkomen bij zijn oom Lavan, waar hij op zoek gaat naar een levenspartner. Uiteindelijk treedt hij met vier dames in het huwelijksbootje, reden genoeg om zich goed voor te bereiden!

“Engelen hebben toch vleugels, waar is de ladder voor nodig?”

Onderweg naar Lavan droomt Yakov dus over engelen die een ladder op en neer gaan. Hoe zat het ook alweer met engelen? Hoe verplaatsen zij zich? Hebben zij een ladder nodig om te stijgen? Ze hebben toch vleugels! Waar is de ladder voor nodig? Waarom zouden ze stap voor stap, één trede per keer naar boven gaan?

Hierin schuilt weer een les voor Yakov en zijn afstammelingen.

Wil je toenadering tot een leven met meer diepgang en betekenis?
Spreekt het Jodendom jou aan maar vind je het allemaal een beetje eng, ingewikkeld en misschien te veel?
Wil je wat spiritualiteit en ben je op zoek naar vleugels?

Geen zorgen! Vlieg vooral niet in één keer naar boven. Stapje voor stapje, tree voor tree, les voor les is – uiteindelijk – de meest zekere weg naar boven.

Begin met een goede daad, een mitswa. Of leer op een vaste tijd iets uit de Torah. Kijk of het bevalt en als je het je eigen hebt gemaakt, ben je misschien wel eraan toe om iets anders op je te nemen.

Richting belangrijker dan snelheid

Een te snelle reis naar boven kan catastrofale gevolgen hebben. Doe rustig aan en besef dat het niet zo veel uitmaakt op welk niveau je bent. Veel belangrijker is de richting die je opgaat.

Zo kan iemand die zich op de derde trede bevindt, ‘hoger’ staan dan iemand die zich op de vijftigste bevindt. Diegene op de vijftigste trede stond er gisteren namelijk ook – en is geen stap vooruitgegaan. Hij stagneert. Daarentegen stond diegene die op de derde trede staat, gisteren op de tweede. Hij is wel vooruitgegaan.

Spreuken der Vaderen (5-23) bevestigt dit idee:

בֶּן הֵא הֵא אוֹמֵר, לְפוּם צַעֲרָא אַגְרָא

‘De beloning is volgens de moeite.’

Met andere woorden: kijk niet hoe hoog of hoe laag je op de ladder staat, maar kijk naar in hoeverre je vooruitgang hebt geboekt. Dan zie je dat iets wat heel klein lijkt, een gigantische stap in de juiste richting kan zijn.

Geniet van elk moment en waardeer het feit dat je goed bezig bent. Je ziet wel of en wanneer je aankomt. Een weg naar het oneindige kent immers geen grenzen.

Goede reis en Shabbat Shalom!

Bracha Heintz
www.chabadutrecht.nl

*Spreuken der Vaderen:  Pirké Awot bestaat uit ethische en moralistische leringen, adviezen en spreuken van rabbijnen en Joodse wijzen uit de periode van de Misjna. Bekijk hier een aantal spreuken.

Chanoeka Feest Utrecht

Zondag 2 dec 2018
Mariaplaats Utrecht

17:00 – 18:00 uur
www.chanoeka.info

Please follow and like us:
Toldot | Waarom je echtgenoot bedriegen?

Toldot | Waarom je echtgenoot bedriegen?

Schijn bedriegt: achter uiterlijk, woorden en daden kan een heel ander hart schuilgaan. Graaf dieper en kijk verder dan de eerste indruk, zowel bij de ander als bij jezelf. Parashat Toldot laat zien hoe Yakow en Esaw – en hun vader en moeder – hier ook al mee te maken hadden. Want, waarom bedriegt Rivkah haar echtgenoot door te doen alsof Yakow Esaw is? 

Deze week ontmoeten wij opnieuw onze aartsvader Yitschak en zijn echtgenote Rivkah. Zij krijgen een tweeling: Esaw en Yakow. Esaw is behaard en wild en zijn broer Yakow is oprecht en studeert.

De zegen

Yitschak is inmiddels oud geworden en zelfs blind, vertelt de Torah. Hij voelt dat hij niet lang meer te leven heeft en hij wil zijn oudste zoon Esaw zegenen. Yitschak stuurt Esaw om te jagen en een lekkere maaltijd voor hem te bereiden om te kunnen eten en hem vervolgens te kunnen zegenen. Rivkah overhoort het gesprek, maar vindt dat de jongste van de tweeling de zegen moet ontvangen. Yakov was immers een rechtschapen man en Esaw niet.

Terwijl Esaw op jacht is, stuurt Rivkah haar zoon Yakow naar Yitschak toe. Ze kleedt Yakow in Esaw’s kleren en z’n handen en nek bedekt zij met geitenhuid, zodat hij op z’n behaarde broer lijkt. Yakow neemt een heerlijk gerecht mee voor zijn vader, bereid door niemand anders dan Rivkah zelf.

”Wat ben je snel terug!”, roept Yitschak verbaasd.
“G-d heeft mij geholpen”, antwoordt Yakow.

Yitschak voelt nattigheid. Het was namelijk niet de gewoonte van Esaw om G-d in zijn dagelijkse gesprekken te benoemen. Maar nadat Yitschak zijn ‘behaarde’ zoon gevoeld heeft en zijn kleren geroken heeft, zegent hij hem, Bereshiet 27-27:

ויגש וישק־לו וירח את־ריח בגדיו ויברכהו ויאמר ראה ריח בני כריח שדה אשר ברכו יהוה

En hij (Yitschak) kwam dichterbij en hij kuste hem (Yakow) en hij rook de lucht van zijn kleren

Ingewikkeld

Yakow is nog niet vertrokken of Esaw komt binnen met een jachtschotel, gekookt en gekruid precies zoals Papa het lekker vindt. De woede van Esaw  is groot wanneer hij merkt dat zijn broertje hem voor is geweest. Hij smeekt zijn vader om hem alsnog te zegenen en maakt plannen om zijn broertje te vermoorden.

‘Kon Rivkah niet gewoon aan haar man uitleggen dat hij door zijn blindheid de verkeerde zoon voortrok?’

Wat een sensatie! En wat ingewikkeld allemaal! Kon Rivkah niet gewoon een normale discussie met haar man voeren en hem uitleggen dat hij door zijn blindheid de verkeerde zoon voortrok? Elke Jiddische Mama weet toch hoe ze dit soort zaken moet aanpakken! Waar dienen al die geheimzinnigheden en verkleedpartijtjes voor? Is de rechte weg niet het meest voor de hand liggend?

Het antwoord schuilt in de woorden zijn kleren, het Hebreeuwse woord בגדיו (beģadaw). De Talmoed vertelt ons dat בגדיו (beģadaw) en בוגדיו (boģedaw) bijna dezelfde Hebreeuwse letters zijn, alleen de klinkers zijn anders, maar die staan niet in een Torah rol. Beide betekenissen kloppen: בגדיו (Beģadaw) betekent zijn kleren en בוגדיו (boģedaw) wordt vertaald met zijn verraders.

Kleding is niet alleenmaar een stuk stof waarmee men zijn lichaam bedekt. Kleding kan tegelijkertijd een verrader zijn. Een bedelaar kan rondlopen in een chique pak, een crimineel in een politieuniform en een Zeeuws meisje in Volendamse klederdracht. Kleren verraden de man (en de vrouw).

Verrader wordt held

Maar wie zijn de verraders? En wie verraden zij? Heel simpel: het zijn de verraders van het Joodse volk.

Zoals bijvoorbeeld de heer Yosef Meshita (bron: Midrash). Wie was deze Yosef?  Hij was een grote verrader van zijn eigen volk in de tijd van de verwoesting van de tempel door de Romeinen. Op het moment dat het Joodse volk ten onder ging, koos deze man om mee te doen met het leegplunderen van de tempel.

De Romeinen hadden hem nodig om de tempel als eerste te ontheiligen. Behalve dat zij geen idee hadden hoe zij de weg in de tempel konden vinden, waren ze ook nog behoorlijk bang voor de G-ddelijke aanwezigheid die daar zo sterk overheerste. Yosef mocht de weg banen en als beloning mocht hij van hun een voorwerp uit de tempel meenemen. Geen probleem! Yosef gaat naar binnen en komt met de gouden Menorah aanzetten.

“Nee!”, reageerden de Romeinen. “Dát gaat te ver. Zo’n groot en kostbaar voorwerp, dat kan niet. Ga terug Yosef en haal iets anders voor jezelf.” “Nee!”, zegt Yosef, “ik ga niet terug.” Er wordt hem veel geld beloofd, maar Yosef weigert. Hij stelt: “Is het niet genoeg dat ik één keer naar binnen ben gegaan? Moet ik nu nog een keer gaan?” De Romeinen martelen hem. Ze slaan spijkers door zijn lichaam en al schreeuwend roept hij: “Oy, dat ik de Schepper boos heb gemaakt!” Zo is hij gestorven, als een held…!

Wat is hier aan de hand? Hoe is Yosef veranderd van een verrader naar een held? Welk mechanisme is hier in werking gezet? Kijk naar de tempel en de gouden kandelaar. De tempel was doordrongen met de aanwezigheid van G-d. Op deze heilige plek heeft Yosef contact weten te maken met zijn Schepper, met zijn eigen ziel, met zijn oorsprong en zijn wortels. Daar heeft hij gevoeld dat hij Joods was en altijd zal blijven. Zijn Romeinse kleren en handelen waren alleen maar een oppervlakkige vertoning. Weliswaar had hij de huid en de kleren van Esaw; hij gedroeg zich als een Romein, maar dat was schijn en bedrog. Diep binnenin was hij Yakow gebleven.

Verbinding verbroken

We hoeven niet alleen 2000 jaar terug te kijken en de Midrash te lezen om dit fenomeen te bevestigen. Zoveel mensen die niets aan hun Jodendom deden, hebben door de eeuwen heen hun leven opgeofferd om niet voor een afgod te buigen. Ze aten niet kosher en ze vierden geen Shabbat. Ze hadden zich min of meer geassimileerd en de gewoontes van het land waar ze woonden overgenomen en hun Joodse gewoontes langzaam maar zeker vergeten. Maar toch op het moment suprême hebben zij zichzelf laten vermoorden om zelfs niet de schijn te geven dat ze in een afgod zouden geloven. Ze hadden ook kunnen buigen of een verklaring onder dwang kunnen afleggen en in hun hart trouw kunnen blijven aan G-d. Toch kozen zij voor de dood.

“De moeite om kosher te eten of Shabbat te vieren is toch veel geringer dan je leven op te offeren?”

Waar haalden ze de kracht vandaan? De moeite om kosher te eten of Shabbat te vieren is toch veel geringer dan je leven op te offeren? Dit is een denkfout, vertelt de eerste Lubavitcher Rebbe ons in zijn meesterwerk de Tanya. Als een Jood de Shabbat overtreedt, beseft hij niet dat hij daarmee zijn verbinding met G-d verzwakt. Als hij varkensvlees eet, dan weet hij dat dat niet mag, maar hij realiseert zich niet dat hij daarmee zijn relatie met zijn Schepper in het geding brengt. Maar als hij voor een afgod zou knielen? Ja, dan heeft hij zijn connectie met de Almachtige voorgoed verbroken.

Wat is dan de denkfout, hoor ik u zeggen. Het zit zo: iedere ziel is met G-d verbonden door middel van een heel dik touw. Een touw is gemaakt van heel veel kleine touwtjes die allemaal in elkaar gerold zijn. Het dikke touw is onze relatie met G-d. Dit touw bestaat uit 613 dunne touwtjes. Dat zijn de 248 geboden en de 365 verboden, samen 613.

Elke keer dat een overtreding plaats vindt, breekt een dun touwtje en verzwakt de connectie. Maar niet getreurd. Op het moment dat iemand tot inkeer komt, dan komt er een knoop in het losse touwtje en wordt de verbinding weer hersteld. Door de knoop is het touwtje bovendien korter geworden – en de verbinding is nog sterker dan in de oorspronkelijke situatie.

Je zou haast kunnen denken dat je eerst de overtreding moet begaan om op een nog hoger niveau te komen. Helaas werkt het niet zo. Iemand die met deze bedoeling in overtreding gaat zal heel moeilijk (maar niet onmogelijk) tot inkeer kunnen komen. We hebben het dus vooral over iemand die per ongeluk of omdat hij de verleiding niet kon weerstaan iets verkeerds heeft gedaan.

Achter de façade

Ook vandaag lopen mensen rond ‘in kleren die verraden’. Je ziet een jongen in gescheurde jeans en met een alternatief kapsel. Of je ziet een dame met iets minder kleding aan dan wellicht gewenst. Niet alleen de kleding, ook de manier van spreken en handelen kunnen bedriegen. Want wat zit er binnen in? Wat zit er binnen jou? Een gouden hart? Een tere ziel? De mooiste gedachtes, de fijnste bedoelingen en de liefste zienswijze schuilen misschien achter jouw gezicht of mijn gezicht.

Laat je niet in de maling nemen! Spreek jezelf en anderen toe en richt je daarbij vooral tot het deel van de mens dat áchter zijn façades schuilt. Een bezoek aan de Klaagmuur of een ander ontroerend moment zal de valse kleren doen verdwijnen en de ware jij en ik laten opduiken.

Rivkah wilde dat de zegen van Yitschak niet alleen voor de Yakows, de rechtschapenen en de geleerden van toepassing zou zijn. Iedere ‘Yosef uit de toekomst’ die per ongeluk of met opzet, bewust of onbewust in de kleren van Esaw rondloopt – en zijn eigen wortels verraadt – heeft ook Yitschak’s zegen nodig. Deze mensen mogen niet buitengesloten worden. Vandaar dat Rivkah er voor koos om de zegen op een omslachtige manier te laten gebeuren.

Het leven is helaas niet altijd recht door zee. Soms moet je wat dieper graven en zoeken om de oppervlakkige (schijn)vertoningen weg te denken. Wat slim van onze Jiddische Mama Rivkah!

Shabbat Shalom!

Bracha Heintz
www.chabadutrecht.nl

Gebaseerd op een les van Rav YY Jacobson.
Tekst: Bracha Heintz | Opmaak: Rianne Meijer

Chanoeka Feest Utrecht

Zondag 2 dec 2018
Mariaplaats Utrecht

17:00 – 18:00 uur
www.chanoeka.info

Please follow and like us:
Chajee Sara | Leven als antwoord op de dood

Chajee Sara | Leven als antwoord op de dood

Terwijl de tranen nog over onze wangen lopen door wat er gebeurd is in Pittsburgh afgelopen Shabbat, zijn we meer vastberaden dan ooit. Ons antwoord aan de vijanden van het Jodendom en aan de dood is: léven. De parasha van deze week, Chajee Sara, geeft een bijzondere aanmoediging met eeuwigheidswaarde: reageer op deze haatvolle daad met ‘leven en liefde’.

Chajee Sara

Chajee Sara betekent ‘het leven van Sara’. Eigenaardig, want de eerste gebeurtenis van deze week is dat Sara overlijdt, zie de tekstverwijzing onderaan. Waarom wordt dit deel van de Torah dan het leven van Sara genoemd? En waaraan is zij eigenlijk overleden?

Nou, heel simpel: Avraham was niet thuis. Hij was weg, ‘s ochtends vroeg al op stap met hun zoon Yitschak en twee begeleiders. Toen Sara erachter kwam wat het doel was van deze vroege ochtendwandeling, het opofferen van Yitschak, ja… toen had ze het niet meer. Dat was haar te veel. Uiteindelijk werd het offeren van Yitschak door een engel tegen gehouden, maar toen vader en zoon thuiskwamen moesten ze mama begraven…

Speciale vrouw

Sara was een hele speciale vrouw. Ze heeft 127 jaar geleefd en haar dagen gevuld met zaken die ook eeuwige waarde hadden. Zo brandden haar shabbatkaarsen de hele week door. Het brood dat ze bakte was gezegend en bleef daardoor de hele week vers. Tenslotte was G-d’s aanwezigheid merkbaar over haar tent. Deze drie wonderen stopten bij haar overlijden en kwamen terug toen haar schoondochter Rivkah de tent binnen kwam.

Drie wonderen die overeenkomen met de drie speciale mitswot, geboden, waar Joodse vrouwen zich tot de dag van vandaag in specialiseren:

  1. Het aansteken van Shabbat kaarsen vrijdag avond.
  2. Het koshere bakken en koken, o.a. challa.
  3. Het maandelijkse gebruik van het mikwe, het ritueel bad waar Joodse vrouwen zich in onderdompelen.

Wanneer je als mens in je leven zaken opbouwt en situaties in werking zet die ook na je dood zullen voortleven, dan kunnen we rustig stellen dat de dood niet een eindpunt is, maar een overgang naar een nieuwe levensfase: Chajee Sara, het leven van Sara.

Toen Sara nog leefde was het effect van haar daden begrensd, omdat ze maar op één plek tegelijk kon zijn. Haar lichaam beperkte haar invloed. Na de dood verdwijnt deze beperking. Al haar krachten kunnen zich nu onbelemmerd verspreiden. Zo zien wij zo vaak dat grote bijzondere mensen na hun heengaan veel meer gewaardeerd worden dan daarvoor.

Sara is onze aartsmoeder. Wij zijn haar erfgenamen. Wij ook hebben het voorrecht om ons bezig te houden met zaken die niet alleen in het hier en nu van belang zijn, maar die eeuwig effect hebben.

“Sara heeft de emancipatie reeds 4000 jaar geleden ingezet.”

Erfgoed

Sara heeft de emancipatie reeds 4000 jaar geleden ingezet. Wanneer een Joodse vrouw Shabbatkaarsen aansteekt, een koshere maaltijd voorbereidt of aan haar huwelijksleven een extra dimensie geeft, dan verbindt zij zich met Sara. Daarmee geeft ze het joodse erfgoed door aan de komende generatie. Ze maakt van zichzelf een schakel in een onafgebroken ketting, ze verenigt het verleden met het heden en de toekomst. En ze maakt zichzelf door haar daden onverwoestbaar en eeuwig levend.

Keer op keer is bewezen dat de joodse vrouw het schakelpunt is van onze geschiedenis. Zij is diegenen die bepaalt of haar kinderen joods zijn. Zij is diegenen die het mikwe gebruikt, nog vóór de conceptie. Daarmee begint ze al met de opvoeding aan haar potentiële, nog niet geboren kind. Zij zal tijdens haar zwangerschap, door zelf kosher te eten joodse, spiritueel geschikte cellen aanmaken in haar ongeboren kind. Vanaf de geboorte is het meestal de moeder die het grootste deel van de opvoeding op zich neemt, zeker in de jongste jaren wanneer het kind het meeste alle invloeden in zich opneemt.

Ongemerkt heeft zij al geïnvesteerd en het kind een extra spirituele kracht meegegeven.

De Joodse vrouw bepaalt ook de sfeer in huis. Door vrijdag avond Shabbatkaarsen aan te steken zet zij een bepaalde sfeer neer; ze zegt hiermee eigenlijk: ‘Stop en niet verder.’ Even alles uitschakelen en bijkomen. We nemen één dag vrij wat de lichamelijke creativiteit betreft. De situatie waarin alles zich bevindt laten we even zoals die is. De digitale wereld is een etmaal lang uitgeschakeld. Wat een rust en ontspanning!

Eeuwige daad

Haar kaarsen geven het signaal af dat het tijd is voor spirituele creativiteit. Shabbat is dé dag om met familie en vrienden op een hoger niveau te opereren. De Joodse vrouw geeft duidelijke signalen af, haar Shabbatkaarsen, die ongemerkt naar de volgende generatie doorsluizen. Deze levenskracht zal in haar kinderen en kleinkinderen voortbestaan, ook lang na dat zij zelf niet meer in de deze wereld is.

Of ze nu 4000 jaar geleden leefde of in 2018 of daar ergens tussen: zij bepaalt met haar eeuwige spirituele injectie in het dagelijkse leven wat de volgende generatie mee gaat nemen.

“Een Sara-daad is een eeuwige daad.”

Volgende keer, voordat je iets onderneemt kun je je afvragen of dit na 120 jaar nog noemenswaardig zal zijn, of je medemens er ook iets mee kan en of de volgende generatie het mee zal nemen. Een Sara-daad is een eeuwige daad.

Wij zijn beland in de 21ste eeuw en 4000 jaren aan traditie en overlevering zijn aan ons voorafgegaan. Wij zijn de onderste schakel van deze rijke eeuwenlange ketting. Wat een verantwoordelijkheid! Wat een voorrecht! Onze voorouders hebben zonder onderbreking de traditie jaar in jaar uit, van generatie tot generatie doorgegeven. Vaak hebben zij zelfs hun leven moeten opofferen om ervoor te zorgen dat de ketting niet zou doorbreken. Nu is het onze beurt. Een zeer bijzondere opdracht rust op onze schouders.

Wij zorgen ervoor dat deze ketting onafgebroken doorgaat. Ik ben er zeer bewust van dat ik de schakel ben naar de volgende generatie. Het hangt van mij persoonlijk af of mijn kinderen het Jodendom in zich gaan dragen en op hun beurt het door gaan geven. Elke mitswa die ik doe, elke koshere hap die ik in mijn mond steek en elke Torahles die ik absorbeer, versterkt deze schakel. Alhoewel het een collectieve verantwoordelijkheid is van het hele joodse volk, toch ben ik de enige die deze rol kan vervullen naar mijn kinderen toe. Wat een eer!

Pittsburgh

Dames en heren, we zijn afgelopen Shabbat zwaar getroffen. In Pittsburgh hebben wij 11 offers moeten brengen. Terwijl de tranen nog over onze wangen lopen, zijn we meer vastberaden dan ooit. Onze respons tot de dood is Chajee Sara, het leven van Sara. De slachtoffers zijn vermoord wegens hun Jodendom, wij gaan léven voor ons Jodendom. Wij gaan nieuw leven blazen in ons erfgoed.

De Joodse gemeenschap verzoekt de hele wereld om te vechten tegen deze walgelijke afschuwelijke duisternis door een nieuwe goede daad op je te nemen. Plaats bijvoorbeeld een nieuwe mezoeza op je deur om jezelf te beschermen. Of laat de mezoeza die jij al hebt controleren of het nog kosher is. Bekijk deze actie – en voeg je eigen goede daad toe – via de link onderaan het artikel.

Reageer op deze haatvolle daad door extra aardig te zijn voor iemand die je misschien niet of amper kent. Maak de eerste stap om een relatie te herstellen met een kennis of familielid. Bel eens een bejaarde of zieke op om hello te zeggen of geef wat geld aan de armen of aan een joodse school of organisatie.

Geef aan Chabad Utrecht. Ik garandeer je dat jouw geld gebruikt wordt voor joods leven en overleven. Voor het toevoegen van Torah en Mitswot, voor het vechten tegen assimilatie, met behulp van educatie, lessen en artikelen.

Laten we G-d vragen dat Hij de nabestaanden troost en de gewonden snel en pijnloos geneest. Zo dragen wij individueel en collectief bij aan ons onverwoestbare erfgoed. We zorgen dat de dood van deze 11 zielen een bron wordt van nog meer leven en Joodse eeuwigheid. Doe mee en geef in meervouden van 11: bijvoorbeeld 11 euro, 110 dollar, 1.100 shekel, 11.000 euro of een ander bedrag. Vereeuwig jouw inkomsten door ze te delen.

Dat is ons antwoord aan de vijanden van het leven en van het Jodendom.

Ik wens jullie allemaal een speciale Shabbat toe. Een Shabbat vol met vrolijkheid, rust en inspiratie. Een Shabbat wanner we G-d gaan vragen en eisen dat er geen tranen meer zullen zijn en dat Mashiach zal komen, zodat de ketting eindelijk haar doel zal hebben bereikt.

Shabbat shalom,

Bracha Heintz
www.chabadutrecht.nl

Chanoeka Feest Utrecht

Zondag 2 dec 2018
Mariaplaats Utrecht

17:00 tot 18:00 uur
www.chanoeka.info

 

Please follow and like us:
Wajeera | Te veel zout is niet goed!

Wajeera | Te veel zout is niet goed!

Donderdagavond 25 oktober hebben wij met z’n allen in Utrecht challe gebakken, tegelijkertijd met duizenden andere vrouwen over de hele wereld die deze week meedoen aan het internationale Shabbat Project. We hebben samen een stukje van het deeg weggelegd ter herinnering aan het stukje dat in de tijd van de tempel aan de priesters werd gegeven en later hebben we het verbrand. We hebben geleerd dat we meel gebruiken dat vrij is van insecten en eieren die vrij zijn van bloed.

We hebben de getallenwaarde geanalyseerd van de letters van het eten dat we op shabbat consumeren en zagen dat het allemaal op 7 terechtkomt. Kijk maar:

We beginnen met wijn    יין    Jajien    10 + 10 + 50 = 70

Vervolgens חלה       challah    8 + 30 + 5 =  43   4 + 3 = 7

Daarna eten we vis  דג   da’g   4 + 3 = 7

En vlees  בשר  basar 2 = 300 = 200. Haal de nullen weg en je hebt 7.

Zout

We hebben ons verdiept in het allerkleinste ingrediënt, het zout. Het zout is zo belangrijk, behalve als het overheerst. Zo zien wij in de parasha van deze week hoe G-d Sedom en de vier bijbehorende steden verwoestte omdat de inwoners zo vreselijk slecht waren.

Deze steden waren zeer welvarend. Lot was er niet zomaar heen verhuisd. Prachtige villa’s, brede straten, een goed functionerend rechtsysteem en een solide economie waren de kenmerken van dit gebied.

Helaas waren de mensen vreselijk wreed. Het was verboden om gasten te ontvangen, iemand te helpen of geld weg te geven. Werd je betrapt op één van deze daden dan moest je terechtstaan.

Er was eens in Sedom een arme man die maar niet stierf. Al gauw vroeg men zich af waarom hij nog niet van de honger was overleden. Na zorgvuldig onderzoek bleek een jonge vrouw brood in haar kruik te verstoppen en het aan de arme man te geven. Voor straf werd ze uitgekleed, met honing besmeerd en naast een bijenkorf geplaatst. Haar geschreeuw heeft G-d doen besluiten om een eind te maken aan deze vreselijke toestanden. De steden werden verwoest!

Alleen Lot, zijn vrouw en zijn twee ongehuwde dochters werden op het allerlaatste nippertje gered. Ze vonden het wel moeilijk en aarzelden vreselijk om te vertrekken. Eenmaal vertrokken mochten ze niet naar achteren kijken. Maar de vrouw van Lot kon de drang niet weerstaan. Ze keek om en veranderde in een pilaar van zout. Wat eigenaardig! Wat een vreselijke straf omdat ze even omkeek? En waarom zout?

Weglopen

Dames en Heren, ook wij moeten in ons leven wegrennen van Sedom weglopen van ons eigen egoïsme, wreedheid en andere lelijke dingen. Weglopen van een verleden waar wij misschien de grootste fouten hebben gemaakt. En terwijl we weglopen kijken we vaak even terug. Nee, we kómen erop terug; hoe slecht het allemaal was, wat wij allemaal gedaan hebben of wat ons is aangedaan. Oh, wat voelt dat goed om het allemaal achter ons te laten, maar is het werkelijk achter ons? Als we steeds terugkijken, kennelijk niet. Het lijkt misschien onschuldig om terug te kijken, maar is het dat wel?

Sommigen onder ons blijven maar vertellen hoe we superieur zijn. Anderen houden niet op om over hun fouten te spreken en hoe klein ze zijn en dat ze niets waard zijn. Zowel het superieure type als het inferieure soort blijft steeds met zichzelf bezig. Maar G-d vraagt ons om te leven, om te genieten om te geven, om voor elkaar verantwoordelijkheid te dragen. Binnen die verantwoordelijk past het schuldgevoel, het zout. Een beetje geeft smaak, maar te veel is funest!

Te veel

Zout is noodzakelijk. Zich schuldig voelen is een belangrijk ingrediënt. Het is een deel van het nemen van verantwoordelijkheid. Maar stel je voor dat je alleen maar zout hebt. Voor ontbijt een beker zout en voor avondeten twee bekers zout. Dat is oneetbaar, daar kan niemand wat mee. Dus wegrennen? Ja. Terugkijken? Nee want dan word je een pilaar van zout, een oneetbare dode persoonlijkheid. Zoals de dode zee waar men van zegt dat dat de plaats is waar vroeger Sedom was. De dode zee is zo zout, dat er geen leven in mogelijk is. Er zijn daar geen vissen.

Zout is heerlijk, maar op het moment dat het de overhand krijgt is het een verschrikking. Ooit geprobeerd soep te eten waar veel te veel zout in was? Oneetbaar toch! Schuld is noodzakelijk in zéér kleine mate! Zo werd elk offer in de tempel samen met zout gebracht. Bij elke maaltijd dopen we ons brood in zout. Een beetje zout preserveert en houdt ons gezond en in stand. Te veel is synoniem van het gebrek aan leven! Doseer je zout zorgvuldig…net als met de soep, beter te weinig schuldgevoelens dan te veel!

Eet smakelijk en shabbat shalom!

Bracha Heintz

Gebaseerd op een les van Rav YY Jacobson

Kom je naar de shabbaton in Utrecht?

Vrijdag, 26 Oktober vanaf 6 uur ‘s avonds
Zaterdag, 27 Oktober vanaf 10 uur ‘s ochtend

Foto’s Challah Bake

Bekijk hier een serie foto’s van de Challah Bake.

Bekijk hier de foto's van de Challah Bake!

 

 

Please follow and like us:

Loofhuttenfeest in de Soeka

Rabbijn Heintz geeft uitleg over de vier soorten arba’a miniem in de Soeka, de loofhut.
Bekijk het fotoboek.